François Vanvlasselaer

Het portret van François Vanvlasselaer is te bekijken in onze fotogalerij Architectenportretten.

François Vanvlasselaer is geboren in Sint-Lambrechts-Woluwe op 22 september 1871.

Op 22-jarige leeftijd wordt hij aangeworven voor het Tekenbureau van het Centraal Bestuur van de Belgische Spoorwegen, waar hij zal opklimmen tot Afdelingshoofd.

Tot zijn pensioen combineert Vanvlasselaer zijn ambt met een eigen architectectenkantoor.

Het eerste gebouw dat men van zijn hand kent bevindt zich in de Noordoostwijk, aan de John Waterloo Wilsonstaat, en dateert van rond de eeuwwisseling.

Zijn eigen huis, gelegen in Paul Wemaerestraat 24 in Sint-Pieters-Woluwe is van 1902, jaar waarin een persoonlijk drama hem treft: de dood op 26-jarige leeftijd van zijn echtgenote Pauline Gautiers. Hij blijft alleen achter met een dochtertje van enkele maanden oud.

De volgende drie jaren blijken vrij moeilijk: men kent geen enkele constructie uit die periode.

Hij schijnt pas herop te leven bij de ontmoeting met de 14 jaar jongere Henriette Heirman, waarna een noeste periode volgt: vier andere huizen in de Paul Wemaerestraat, twee huizen in de Jules de Troozstraat, drie huizen in de Vandenhovenstraat, twee huizen in de François Gaystraat, vijf huizen in de Louis Titecastraat.

In 1910 bouwt hij in de Kerkstraat een grote dubbelwoning die jarenlang door de rijkswacht gebruikt werd.

Hij bouwt natuurlijk niet alleen in Sint-Pieters-Woluwe. In wat de Opaalwijk zal worden, trekt hij aan het begin van de Roodebeeklaan vier huizen op, in 1907, enkele weken na de geboorte van zijn tweede dochter. Het betreft het huis op het nummer 3, met verhoging en verbouwing van het hoekhuis op nummer 1; alsook de huizen op nummer 5 en 7, allen in dezelfde stijl maar voor verschillende bouwheren.

Het hoekhuis op het kruispunt Roodebeeklaan en Linthoutstraat zal in 1957 drastisch verbouwd worden door de Westvlaamse architect Jules Delarue.

In 1919 wordt Vanvlasselaer gelast met de bouw van de nieuwe begraafplaats van Sint-Pieters-Woluwe aan de Stokkelsesteenweg.

In Schaarbeek is nog een huis van hem uit 1922 gekend in de Generaal Eisenhowerlaan.

Hij werkt tot op late leeftijd: in 1941 nog verwezenlijkt hij een uitbreiding van het gemeentehuis van Sint-Pieters-Woluwe.

Het is in die gemeente, waarvan hij een van de meest representatieve lokale architecten was, dat hij op 24 november 1945 overlijdt. Hij was er voorzitter van de Commissie van Openbare Onderstand (nu OCMW) en voorzitter van de Raad van Bestuur van de Muziekschool.

Hij werd ter aarde besteld op de begraafplaats van Sint-Pieters-Woluwe, perk G, laan 6.  Niets duidt aan de voorbijganger aan dat dit het graf is van diegene die dat kerkhof ontwierp.

Pierre Dangles, 23 november 2013

Fin de commentaires/ Einde van opmerkingen