Henri Van Massenhove

Henri Van Massenhove is geboren te Sint-Truiden in 1860. Hij beëindigt zijn architectuurstudies aan de Koninklijke Academie van Brussel in 1885. Drie jaar later wordt hij medewerker van de grote Hendrik Beyaert, bouwmeester o.a. van de Nationale Bank in Brussel en Antwerpen, van het station van Doornik, van de Kleine Zavel, van de restauratie van de Hallepoort, enz. Het was het portret van Beyaert dat men op de oude briefjes van 100 frank kon vinden.

Van Massenhove slaat snel zijn eigen vleugels uit. Hij vestigt zich in de de Liedekerkestraat in Sint-Joost-ten-Node, gemeente waarin dra verscheidene van zijn verwezenlijkingen rijzen: twee huizen Verbiststraat, twee huizen Joseph Dekeynstraat, de ateliers Mommen in de Liefdadigheidsstraat (1894), een huis in de Hamerstraat, tien huizen in de Georges Pêtrelaan.

Zijn faam groeit : hij neemt deel aan de Internationale Tentoonstelling van Schone Kunsten van Brussel in 1897 en krijgt bestellingen voor gemeentescholen en een gildehuis in Tienen. Dan gaat Van Massenhove een vennootschap aan met de architect van Duitse origine Wilhelm (Guillaume) Löw, die hij had ontmoet op de Koninklijke Academie van Brussel: Löw was een jaar voor hem geëindigd. Van Massenhove en Löw nemen massaal en met succes deel aan talrijke gevelwedstrijden die vele gemeenten rond 1900 organiseren ter verfraaiing van het straatbeeld. De wedstrijden voor het Colignonplein[1] te Schaarbeek en voor de Sint-Bonifatiuswijk te Elsene zijn de meest gekende. Na een waslijst aan eerste en tweede prijzen, oogst hun deelname aan de Schaarbeekse gevelwedstrijd van 1906-1907 slechts een vierde prijs, wat een einde aan hun samenwerking blijkt aan te kondigen.

Van Massenhove vestigt zich in de Noord-Oost-Leopoldwijk, eerst in de Kortenberglaan, dan in de Brabançonnelaan. Zijn verplaatsingsonkosten zijn minimaal want de meeste van zijn bouwwerken bevinden zich in de wijk: het hoekgebouw van het Ambiorixplein en de Paviastraat, Ambiorixplein 12-13 (1895), Clovislaan 2a, Eedgenotenstraat 6, 8 en 10, Maria-Louizaplein 31, 32, 42, 43, 47, 48, 50, 51 en 73, de hoek van de Grevelingenstraat en de Eburonenstraat, de hoek van de Grevelingenstraat en de Clovislaan, de hoek van de Kortenberglaan en de Fultonstraat, de hoek van de Franklinstraat en de Titiaanstraat, John Waterloo Wilsonstraat 6, 8, 10, 76 en 78, Brabançonnelaan 49 (eigen woning en kantoor) en 92 tot 98 (bronzen medaille in de gevelwedstrijd van 1910), Leuvensesteenweg 158 en 160 (hoek met de John Waterloo Wilsonstraat). Natuurlijk bouwde hij ook in andere Brusselse gemeenten.

In onze Opaalwijk realiseert hij het geheel van de drie huizen aan de Opaallaan 18, 20 en 22. Voor het nummer 31 van het de Jamblinne de Meuxplein wint hij in 1910-11 de vierde prijs bij de Schaarbeekse gevelwedstrijd. Dat jaar behaalt een ander gebouw in de Opaalwijk ook nog de gouden medaille: het huis ernaast, nummer 32, getekend door Arthur Verhelle. Ook Ernest Chaineux en Henri Jacobs vallen dat jaar in de prijzen maar voor huizen buiten de wijk.

Ook de woning aan de Eugène Plaskylaan 77, uit 1923, is van de hand van Van Massenhove.

Henri Van Massenhove overlijdt in 1934. Zijn laatste verblijfplaats, zoals het hoort door hemzelf getekend, bevindt zich op de begraafplaats van Sint-Joost.

Pierre Dangles


[1] De huizen nummers 1, 2, 4, 6, 8, 12, 16-18, 17 en 20-22 zijn allen het werk van Van Massenhove en Löw.

Fin de commentaires/ Einde van opmerkingen