Servais Mayné

Servais Mayné is in Elsene geboren op 14 mei 1883 uit een familie van timmerlieden en houtbewerkers.

Hij studeert architectuur aan de Koninklijke Academie van Schone Kunsten van Brussel van 1899 tot 1903. In 1905 neemt hij deel aan de Grote Prijs van Rome[1] die hij behaalt. Daardoor ontvangt hij reisbeurzen met als doel het verdiepen van zijn kennis en vaardigheden. Gedurende vier jaar reist hij door Griekenland, Italië, Spanje en het Oosten.

Terug in België vestigt hij zich in de Veydtstraat te Elsene.

De eerste gebouwen die van hem gekend zijn in het Brussels gewest dateren uit 1911 en bevinden zich in Etterbeek[2].

De Brusselse mecenas Roger de Grimberghe geeft hem datzelfde jaar opdracht tot het bouwen van een villa voor zwakzinnige en kreupele kinderen in Rixensart (Waals Brabant).

Gedurende de Eerste Wereldoorlog neemt hij met andere architecten[3] deel aan het team met onderzoeksopdracht van het Ministerie van Kunsten en Wetenschappen, dat de bescherming en de studie wou verzekeren van gebouwen en kunstwerken die in niet bezet België bedreigd waren. Hiervoor maakt hij foto’s, tekeningen, beschrijvingen en opstanden van talrijke architectuurelementen en draagt aldus bij tot de inventaris en de redding van vele kunstwerken en tot de restauratie of de heropbouw van talrijke gebouwen in vernietigde steden zoals Ieper, Veurne of Nieuwpoort.

Na de Grote Oorlog keert hij weer naar Brussel en munt hij uit in het bouwen van burgerhuizen in Beaux-Artsstijl en appartementsgebouwen in Art Decostijl.

Voor de Sint-Michiels-en-Sint-Goedelekathedraal bouwt hij in 1922, in samenwerking met de beeldhouwer Amédée Hamoir (1884-1930), het oorlogsmonument 1914-18.

De woning die hij voor een wisselagent opricht op het nummer 10 van het de Jamblinne de Meuxplein in de Opaalwijk dateert uit 1923.

Hij bouwt vele voorname herenhuizen, vooral in Brussel, maar ook villa’s, onder andere in Waver, en kastelen.

In de tweede helft van de jaren 20, leidden zijn werkzaamheden hem tot Congo. Door de Compagnie du chemin de fer du Congo wordt hij belast met het oprichten van verscheidene bouwwerken langs de spoorweg van Matadi naar Léopoldville[4]: stations, ziekenhuizen, hotels voor reizigers, scholen, woonhuizen voor ingenieurs en bedienden. De treinstations van Matadi en Léopoldville zijn in 1931 beëindigd.

Hij komt terug naar Brussel rond 1935 en vestigt zich op het nummer 26 van de Guldenvlieslaan in een zelf ontworpen gebouw. Hij bouwt veel appartementsgebouwen.

Hij overlijdt plots in Parijs op 17 oktober 1949. Zijn stoffelijk overschot wordt naar Brussel overgebracht, waar hij ter aarde wordt besteld op de begraafplaats van Elsene.

Pierre Dangles, 12 april 2012

Tijdelijke noot : Hoewel de familie afstand had genomen, zet de actualiteit van de honderdste verjaardag aan tot de vermelding dat Servais Mayné verwant was aan de enige Belgische overlevende uit eerste klasse van de schipbreuk van de Titanic: Berthe Mayné (Elsene 1887-Berchem 1962), gekend als cabaretzangeres onder de naam van Berthe de Villiers. Haar liefdesverhaal, die haar op de boot bracht, haar romance op de Titanic, haar redding, zelfs de rest van haar leven zijn een film waard…



[1] De Prijs van Rome is een beurs voor studenten in de kunsten (schilderkunst, beeldhouwkunst, architectuur en muziek). Oorspronkelijk ontworpen in Frankrijk in de XVIIde eeuw, werd de Prijs in Belgïe ingesteld in 1832. Van alle deelnemers werd slechts een, na een afvalparcours en uitputtingsslag vol uitschakelingmogelijkheden, bekroond met de Grote Prijs van Rome. De beurs bestond uit de financiering van studiereizen naar het buitenland, oorspronkelijk naar Rome, vandaar de naam. De laureaat was verplicht te getuigen van zijn bijscholing door het regelmatig opzenden van zijn nieuwe werken naar België.

[2] Tongerenstraat 1, zijnde de hoek met de Tervurenlaan en het gebouw ernaast, Tervurenlaan 22.

[3] Naast Mayné, bestond de wetenschappelijke ploeg onder leiding van Eugène Dhuicque (1877-1955) uit de architecten Henry Lacoste en Marcel Dhuicque

[4] Heden Kinshasa.

Fin de commentaires/ Einde van opmerkingen